اون وقتا یعنی وقتی هنوز هممون باهم زندگی می کردیم ، وقتی هنوز همه عشقمون این بود که بعد از ظهرهای داغ تابستون یواشکی دور از چشم مامان که فکر می کرد ما خوابیم دمپایی های قرمز و سبزمونو برداریم و تو دستای عرق کردمون سکه های چرک وکثیف و فشار بدیم و بدو بریم تا مغازه آقا رضا تا از اون اسمارتیز ها که مارک مروارید بود و اون بستنی ها که اولش شور بود و مارکش نمی دونم ذوالفقار یا ذوالجناح بود بخریم و تا خونه تند تند همشو بخوریم از ترس اینکه آشغالشو نبریم خونه تا مامان نبینه و دعوامون نکنه که باز رفتید پولاتونو آت آشغال خریدید و همینارو می خورید که قد نمی کشید و دندوناتون خراب میشه ... اون وقتا هنوز نمیدونستم غصه یعنی چی و بیشترین غصه دنیا مال وقتی بود که باید دم در مدرسه می ایستادی تا آخر زنگ که مامانت بیاد و ببینه که چه بچه درس نخون بدی داره و نمره ریاضیش چقدر کم شده .. بیشترین غم دنیا رو وقتی حس می کردی که بچه فیروزه خانم که یه دختر بلوند ناز بود با موهای لخت و چشمایی رنگ طلا با یه دست مصنوعی می ایستاد جلوی در خونشون و با چشمایی پر از تمنا به دوچرخه های رنگ و وارنگ ما با اون ریش رشیای رنگی که به دسته هاش آویزون کرده بودیم نگاه می کرد... ولی شبا که می خواسیتم بخوابیم همه غصه ها از یادمون میرفت و بابا که انقدر عین این روزا تلخ و بد اخلاق نبود که هممونو سوار اون بی ام و سبز کاهوییه می کرد و می برد برامون از پاساژای چهار راه استانبول کتونی و کاپشن میخرید و از مغازه های اون کوچه باریکه که بهش می گفتن کوچه عربا خوشمزه ترین شکلاتای دنیارو می خرید و من اون روزا چمی دونستم غصه یعنی چی و چمی دونستم وقتی سی سالت میشه دیگه شبا نمیتونی غماتو فراموش کنی و دیگه بابات انقدر مهربون نیست که حتی حالتو بپرسه و مامانت حتی نمی فهمه دیشب تا صبح زیر پتو گریه کردی و خواهرت دیگه انقدر گرفتاره که و انقدر تو دلش درد داره که یادش رفته یه روزی همه دردای دلش رو تو اون اتاق بالایی گفت و بعدم دید که دیگه درد نداره .. اون روزا تو خونه خودتون بودی و منم خونه خودمون، هنوز نمی دونستم وجود داری، که توام از همون مغازه ها لباس می خری و از همون خیابونا رد میشی و هنوز پرتت نکرده بودن اون سر دنیا و درست همون دبیرستانی می رفتی که من هرروز از جلوش رد میشدم و همیشه جلوی همون پارکی با دوستات جمع میشدی که من با دوستام عصرا به هوای خودکارو دفتر خریدن هی از جلوش رد می شدیم و کاش به جای اینکه دم پارک سوفی آنتوان دیدمت دم پارک لاله میدیدمت، کاش همون موقع میشناختمت چون اونروزا نمیدونستم انقدر درد تو زندگی هست اون روزا هنوز انقدر بزرگ نشده بودی که پرونده مالی داشته باشی که هروز بازپرسی که هروز سوال و جواب که رفته باشی قاطی آدم بزرگا که دلت هی غصه داشته باشه و هی شبا یادت نره که بگن هنوز ممنوع الملاقاتی که همه زندگیت بشه نگاه کردن ،به قول خودت عین یه گیاه که فقط از صبح تا شب باید تو اون محوطه 40 متری دعواهای بقیرو نگاه کنی که حرفامونو که فقط خودمون می دونیم یعنی چی، مترجم و قاضی و بازپرس بخونن بعد برسه دستمون....کاش هنوز میشد اون دمپایی قرمزارو بپوشم و تا دم بقالی آقا رضا بدوام تا همه عشق دنیا بشه یه بسته اسمارتیز مروارید
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment