Friday, August 28, 2009

حرف حساب

من چقدر می فهمم این شعر رو چفدر لمس می کنم چقدر برام آشناست

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
وقتی می دونم نیست وقتی بی پولم وقتی تنهام وقتی همه فقط میگن اگه دوست داشت، تورو نمی ذاشت تو همچین برزخی. وقتی می خوام کاری کنم که بهش نزدیکتر بشم اما هیچکس و ندارم که کمکم کنه وقتی.. بگو چه جوری بخندم؟ بگو چه جوری این بغض لعنتیو خفه کنم؟ بگو دیگه !چرا لالی پس ؟ تو که جوابی نداری پس عوض نصیحت های احمقانه خفه شو لطفأ! 1

Tuesday, August 18, 2009

خالي


نهمين نامرم دو هفته پيش گرفتم و تمام ديگه هيچي نه خطي نه خبري اينجوري رسمش نيود خيلي يي معرفتي دلت اومد منو ابنجوري بذاري تو گه! اخه نگفتي يعد تو چه خاكي مياد تو سر من؟ نگفتي طاقنتشو ندارم! الان خوبي؟ چي ميخوري؟چي مي پوشي؟ شيا جات راحته؟معدت هنوز درد داره؟ ييين من هيچي نمي خوام اينارو ننويس برام پول و زمين و خونه و هرچي داري به كاره من نمياد من تورو مي خوام فقط خودتو حتي اگه بدترين آدم دنيا باشي ديگه بسه بيا باشه؟منتظرتما چشمام به تلفن خيره موند ديگه بيا !نذار حسرتت به دلم يمونه توروخدا بيا.....؟