Friday, August 28, 2009

حرف حساب

من چقدر می فهمم این شعر رو چفدر لمس می کنم چقدر برام آشناست

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
وقتی می دونم نیست وقتی بی پولم وقتی تنهام وقتی همه فقط میگن اگه دوست داشت، تورو نمی ذاشت تو همچین برزخی. وقتی می خوام کاری کنم که بهش نزدیکتر بشم اما هیچکس و ندارم که کمکم کنه وقتی.. بگو چه جوری بخندم؟ بگو چه جوری این بغض لعنتیو خفه کنم؟ بگو دیگه !چرا لالی پس ؟ تو که جوابی نداری پس عوض نصیحت های احمقانه خفه شو لطفأ! 1

No comments:

Post a Comment