من چقدر می فهمم این شعر رو چفدر لمس می کنم چقدر برام آشناست
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
وقتی می دونم نیست وقتی بی پولم وقتی تنهام وقتی همه فقط میگن اگه دوست داشت، تورو نمی ذاشت تو همچین برزخی. وقتی می خوام کاری کنم که بهش نزدیکتر بشم اما هیچکس و ندارم که کمکم کنه وقتی.. بگو چه جوری بخندم؟ بگو چه جوری این بغض لعنتیو خفه کنم؟ بگو دیگه !چرا لالی پس ؟ تو که جوابی نداری پس عوض نصیحت های احمقانه خفه شو لطفأ! 1

No comments:
Post a Comment