اون وقتا یعنی وقتی هنوز هممون باهم زندگی می کردیم ، وقتی هنوز همه عشقمون این بود که بعد از ظهرهای داغ تابستون یواشکی دور از چشم مامان که فکر می کرد ما خوابیم دمپایی های قرمز و سبزمونو برداریم و تو دستای عرق کردمون سکه های چرک وکثیف و فشار بدیم و بدو بریم تا مغازه آقا رضا تا از اون اسمارتیز ها که مارک مروارید بود و اون بستنی ها که اولش شور بود و مارکش نمی دونم ذوالفقار یا ذوالجناح بود بخریم و تا خونه تند تند همشو بخوریم از ترس اینکه آشغالشو نبریم خونه تا مامان نبینه و دعوامون نکنه که باز رفتید پولاتونو آت آشغال خریدید و همینارو می خورید که قد نمی کشید و دندوناتون خراب میشه ... اون وقتا هنوز نمیدونستم غصه یعنی چی و بیشترین غصه دنیا مال وقتی بود که باید دم در مدرسه می ایستادی تا آخر زنگ که مامانت بیاد و ببینه که چه بچه درس نخون بدی داره و نمره ریاضیش چقدر کم شده .. بیشترین غم دنیا رو وقتی حس می کردی که بچه فیروزه خانم که یه دختر بلوند ناز بود با موهای لخت و چشمایی رنگ طلا با یه دست مصنوعی می ایستاد جلوی در خونشون و با چشمایی پر از تمنا به دوچرخه های رنگ و وارنگ ما با اون ریش رشیای رنگی که به دسته هاش آویزون کرده بودیم نگاه می کرد... ولی شبا که می خواسیتم بخوابیم همه غصه ها از یادمون میرفت و بابا که انقدر عین این روزا تلخ و بد اخلاق نبود که هممونو سوار اون بی ام و سبز کاهوییه می کرد و می برد برامون از پاساژای چهار راه استانبول کتونی و کاپشن میخرید و از مغازه های اون کوچه باریکه که بهش می گفتن کوچه عربا خوشمزه ترین شکلاتای دنیارو می خرید و من اون روزا چمی دونستم غصه یعنی چی و چمی دونستم وقتی سی سالت میشه دیگه شبا نمیتونی غماتو فراموش کنی و دیگه بابات انقدر مهربون نیست که حتی حالتو بپرسه و مامانت حتی نمی فهمه دیشب تا صبح زیر پتو گریه کردی و خواهرت دیگه انقدر گرفتاره که و انقدر تو دلش درد داره که یادش رفته یه روزی همه دردای دلش رو تو اون اتاق بالایی گفت و بعدم دید که دیگه درد نداره .. اون روزا تو خونه خودتون بودی و منم خونه خودمون، هنوز نمی دونستم وجود داری، که توام از همون مغازه ها لباس می خری و از همون خیابونا رد میشی و هنوز پرتت نکرده بودن اون سر دنیا و درست همون دبیرستانی می رفتی که من هرروز از جلوش رد میشدم و همیشه جلوی همون پارکی با دوستات جمع میشدی که من با دوستام عصرا به هوای خودکارو دفتر خریدن هی از جلوش رد می شدیم و کاش به جای اینکه دم پارک سوفی آنتوان دیدمت دم پارک لاله میدیدمت، کاش همون موقع میشناختمت چون اونروزا نمیدونستم انقدر درد تو زندگی هست اون روزا هنوز انقدر بزرگ نشده بودی که پرونده مالی داشته باشی که هروز بازپرسی که هروز سوال و جواب که رفته باشی قاطی آدم بزرگا که دلت هی غصه داشته باشه و هی شبا یادت نره که بگن هنوز ممنوع الملاقاتی که همه زندگیت بشه نگاه کردن ،به قول خودت عین یه گیاه که فقط از صبح تا شب باید تو اون محوطه 40 متری دعواهای بقیرو نگاه کنی که حرفامونو که فقط خودمون می دونیم یعنی چی، مترجم و قاضی و بازپرس بخونن بعد برسه دستمون....کاش هنوز میشد اون دمپایی قرمزارو بپوشم و تا دم بقالی آقا رضا بدوام تا همه عشق دنیا بشه یه بسته اسمارتیز مروارید
Tuesday, October 27, 2009
Friday, August 28, 2009
حرف حساب
من چقدر می فهمم این شعر رو چفدر لمس می کنم چقدر برام آشناست
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
وقتی می دونم نیست وقتی بی پولم وقتی تنهام وقتی همه فقط میگن اگه دوست داشت، تورو نمی ذاشت تو همچین برزخی. وقتی می خوام کاری کنم که بهش نزدیکتر بشم اما هیچکس و ندارم که کمکم کنه وقتی.. بگو چه جوری بخندم؟ بگو چه جوری این بغض لعنتیو خفه کنم؟ بگو دیگه !چرا لالی پس ؟ تو که جوابی نداری پس عوض نصیحت های احمقانه خفه شو لطفأ! 1
Tuesday, August 18, 2009
خالي
نهمين نامرم دو هفته پيش گرفتم و تمام ديگه هيچي نه خطي نه خبري اينجوري رسمش نيود خيلي يي معرفتي دلت اومد منو ابنجوري بذاري تو گه! اخه نگفتي يعد تو چه خاكي مياد تو سر من؟ نگفتي طاقنتشو ندارم! الان خوبي؟ چي ميخوري؟چي مي پوشي؟ شيا جات راحته؟معدت هنوز درد داره؟ ييين من هيچي نمي خوام اينارو ننويس برام پول و زمين و خونه و هرچي داري به كاره من نمياد من تورو مي خوام فقط خودتو حتي اگه بدترين آدم دنيا باشي ديگه بسه بيا باشه؟منتظرتما چشمام به تلفن خيره موند ديگه بيا !نذار حسرتت به دلم يمونه توروخدا بيا.....؟
Tuesday, July 28, 2009
گابريل
نامرو با هول و ذوق باز كردم يه ورق كوچيك بود با لكه هاي كوچيك روش كه رنگش به قهوه اي ميزد كه نوشته بودي خون دستته
كه زخمي شده و همراه با نامه طرح فوق العاده اي با مداد از تنها عكسي كه از من داشتي و تنها چيزي كه اجازه داده بودن پيشت باشه زير
عكس امضاء شده بود
Gabriel 1/7/2009
پشت عكس نوشته بودي تنها عكسي كه ازت داشتمو دادم به يكي ار معروفترين نقاشها و آرشيتكت هاي فرانسه كه ازش روش بكشه و تنها چيزي بود كه براي تولدت ميتونستم برات بفرستم
گابريل به جرم قتل اونجا بود.....1
Gabriel 1/7/2009
پشت عكس نوشته بودي تنها عكسي كه ازت داشتمو دادم به يكي ار معروفترين نقاشها و آرشيتكت هاي فرانسه كه ازش روش بكشه و تنها چيزي بود كه براي تولدت ميتونستم برات بفرستم
گابريل به جرم قتل اونجا بود.....1
Thursday, July 23, 2009
Monday, July 20, 2009
نامه
هميشه فكر ميكردم ديگه كسي با نامه از كسي خبردار نمي شه ديگه نامه مال زمان ناپلئون بوده كه سالها دو نفري كه همديگرو دوست داشتن بايد ماهها صبر ميكردن تا شايد نامه اي خبري از معشوقشون ميرسيد ، اما الان هر هفته منتظر صداي موتور قراضه پستچي نشستم و گوش به زنگ تا شايد نامه ديگه اي ازت بياره كه توش از خودت و حال و روزت نوشته باشي ، فقط 1 ماه ديرتر از اوني كه نوشتي ميفهمم حالت چطوره ، نامة ديروزت تاريخ 1/7/2009 بود ، ولي باز خوبه كه همينم هست اگرنه تا الان كارم به ديوونه خونه كشيده بود ، فقط اتگار نامه هاي منو نميذارن به دستت برسه ، تو همه نامه هات انگار از دنيا بيخبري ، و من منتظر اون نامه ازتم كه بگي خوندي كه من تا آخر عمر منتظرتم .... !1
Saturday, July 18, 2009
من با توام عزيزم .. ولي
اگر فقط دو روز زودتر بليط گرفته بودي ، اگر اونروز بيشتر نگهت داشته بودم ، اگر با اون سباستين لعنتي نرفته بودي بيرون ، اگر پيشت ميموندم ، الان نه تو اونجا بودي نه من..!
ببين من باهاتم ولي موضوع اينه كه نميدونم اصلاً كجايي ! نميدونم تو با مني يا نه؟؟؟؟؟
ببين من باهاتم ولي موضوع اينه كه نميدونم اصلاً كجايي ! نميدونم تو با مني يا نه؟؟؟؟؟
Thursday, July 16, 2009
بوی زندان
ببین خدایا انقدرام که فکر میکردی پوست کلفت نیستم باور کن، دیگه بسه باشه؟
نامش بوی همیشگیه نامه ها و وسائلایی که میفرستاد و نمی داد ،نامش بوی زندان میداد ...ببین دیگه بسه
نامش بوی همیشگیه نامه ها و وسائلایی که میفرستاد و نمی داد ،نامش بوی زندان میداد ...ببین دیگه بسه
Subscribe to:
Posts (Atom)
